İnsan, bugünün o karmaşık ve yorucu gerçeğinden kaçmak istediğinde sığınacak en güvenli liman olarak hep geçmişe bakar. Hafıza, yaşadığı acıları, hayal kırıklıklarını ve keskin köşeleri zamanla törpüler; geriye sadece o pürüzsüz, nostaljik ve altın yaldızlı hatıralar bırakır. Çocukluğun o kaygısız günleri, eski yazlar, geride kalmış dostluklar ya da artık var olmayan o "eski zamanlar" zihinde yeniden inşa edilir. Bir süre sonra kişi, bugünün sorumluluklarını göğüslemek yerine, o parlak anıların içinde yaşamaya başlar.
Nostalji, masum bir hatıra düşkünlüğünden çıkıp kronik bir kaçışa dönüştüğünde tehlikeli bir bağımlılığa evrilir. Zihin, bugünü deneyimlemeyi reddederek sürekli "dün"ün konforlu sularında yüzmeyi seçer. Oysa geçmişin o altın çağı, bugün yaşanmamak için oradadır; o anılar sadece birer hatıradır, yaşanacak birer ev değil. İnsan sürekli geriye baktığında, ayaklarının altındaki bugünü kaçırır ve kendi yarattığı o hayali müzede hapsolur.
Bu döngüyü kırmanın yolu, geçmişe duyulan o özlemi bastırmak değil, bugünün o ham ve kusurlu gerçekliğiyle barışmaktır. Hayat ancak şimdiki zamanda akarken bir anlam kazanır; çünkü ne kadar parlak olursa olsun, hiçbir hatıra henüz yaşanmamış bir anın tazeliğinin yerini tutamaz.
Yorumlar
Yorum Gönder