ArkheDijital

  In Greek and Roman mythology, the existence of the truffle was directly attributed to the power of the gods. According to legend, Zeus, the king of the gods, struck the base of an oak tree with a lightning bolt he sent down to earth, and this divine energy transformed into a truffle beneath the soil. For people of antiquity, therefore, the truffle was not merely food, but a blessing dropped from the table of the gods down to the earth. Because it was believed to carry the power of fire and lightning, it was regarded with a mystical reverence. However, when the darkness of the Middle Ages arrived, this divine aura suddenly inverted. Under the pressure of the Church and the superstitions of the era, the truffle was declared the "work of witches" or the "devil's egg." Sprouting suddenly from the ground in the dark, without ever seeing the sunlight, it was deemed suspicious and dangerous by the Church. At one point, peasants wouldn't even walk past it, believi...

Yunan ve Roma mitolojisinde trüf mantarının varlığı doğrudan tanrıların kudretine bağlanırdı. Efsaneye göre baş tanrı Zeus, yeryüzüne gönderdiği bir şimşeği meşe ağacının dibine düşürür ve bu ilahi enerji, toprağın altında trüf mantarına dönüşürdü. Bu yüzden antik çağ insanı için trüf, sadece bir besin değil, tanrıların sofrasından toprağa düşmüş bir lütuftu. Ateşin ve yıldırımın gücünü taşıdığına inanıldığı için ona mistik bir saygı duyulurdu. Ancak orta çağ karanlığına gelindiğinde bu ilahi aura bir anda tersine döndü. Kilisenin ve dönemin batıl inançlarının baskısıyla trüf, "cadıların işi" ya da "şeytanın yumurtası" ilan edildi. Güneş ışığı görmeden, karanlıkta ve aniden topraktan bitmesi, kilise tarafından şüpheli ve tehlikeli bulunmuştu. Hatta bir dönem köylüler onun cadıların laneti olduğuna inanarak yanından bile geçmezdi; çünkü insan iradesiyle açıklanamayan her şey gibi, o da korku nesnesiydi. Rönesans ile birlikte korku yerini yeniden hayranlığa ve tutkuya...

  Sometimes, the most flawless flavors are born not from the sterile counters of a kitchen, but from nature’s accidents. Following champagne, our gastronomy series this time takes us into the dark, humid caves of Mount Combalou in southern France. What awaits us there is the fairytale story of an unfathomable layer of mold and a shepherd. It all begins thousands of years ago with a young shepherd who, while grazing his sheep on that mountain, ate his lunch in a hurry. Leaving his curd cheese made from bread and sheep’s milk behind in the cave to chase after his flock, the shepherd returns to the same spot weeks later. The cheese has transformed into a greenish, blue veined, monstrous looking thing, but giving in to his curiosity, he takes a bite and freezes at that sharp, breathtaking flavor. Nature has worked its own miracle without any human touch. That, of course, is the legendary part. In reality, the nature of those caves seems specially designed for this exact craft. Thanks t...

  Bazen en kusursuz tatlar, mutfağın steril tezgahlarından değil, doğanın tesadüflerinden doğar. Şampanyanın ardından gastronomi serisinde bu kez Fransa’nın güneyindeki Combalou Dağı’nın karanlık ve nemli  mağaralarına giriyoruz. Orada bizi bekleyen şey, aklın almadığı bir küf tabakasının ve bir çobanın hikâyesi. Binlerce yıl önce o dağda koyun otlatan genç bir çobanın aceleyle yediği öğle yemeğiyle başlar. Ekmek ve koyun sütünden yaptığı lor peynirini mağarada unutup koyunlarının peşinden giden çoban, haftalar sonra aynı yere geri döner. Peynir yeşilimsi, mavi damarlı, canavar gibi bir şeye dönüşmüştür ama merakına yenik düşüp bir lokma tattığında, o keskin, baş döndürücü lezzet karşısında donakalır. Doğa, insan eli değmeden kendi mucizesini yaratmıştır. Tabii bu işin efsane kısmı. Gerçekte ise o mağaraların doğası bu iş için özel olarak tasarlanmış gibidir. Combalou Dağı’nın depremlerle çatlamış yapısı, fleurine adı verilen doğal havalandırma bacaları sayesinde mağaranın iç...

  In the late seventeenth century, every morning in the cellar of the Hautvillers Abbey in France’s Champagne region began with a terrified routine. At that time, the centers of wine production, agriculture, and fermentation in Europe were not factories, but massive vineyards operated by churches and monasteries. When Dom Pierre Pérignon, the cellar master of the abbey, stepped into those damp and dark stone rooms, he was likely sighing once again at the broken glass and wasted wine on the floor. The biggest curse for producers of that era was the harsh northern winters. Wines bottled from casks in the autumn fell asleep in the cold, and as the weather began to warm up, the sugar inside would ferment again to produce gas. Since the glass technology of that era was weak, bottles unable to withstand the pressure would explode one after another with a loud bang. Walking in the cellar was practically like wandering through a minefield. Because wine producers could not make sense of thi...

  On yedinci yüzyılın sonlarında, Fransa’nın Champagne bölgesindeki Hautvillers Manastırı’nın mahzeninde her sabah korku dolu bir rutinle başlardı. O dönemde Avrupa’da şarap üretiminin, tarımın ve fermantasyonun merkezi fabrikalar değil, kiliseler ve manastırlarca işletilen devasa bağlardı. Mahzenin kiler sorumlusu olan Dom Pierre Pérignon da o nemli ve karanlık taş odalara adım attığında, muhtemelen yine yerdeki kırık camlara ve boşa giden şaraplara bakıp iç çekiyordu. O dönemin üreticileri için en büyük bela, kuzeyin sert kışlarıydı. Sonbaharda fıçılardan şişelere doldurulan şaraplar soğukta uykuya yatar, havalar ısınmaya başladığında içindeki şeker yeniden mayalanarak gaz üretirdi. O zamanın cam teknolojisi zayıf olduğu için basınca dayanamayan şişeler ardı ardına büyük bir gürültüyle patlardı. Mahzende yürümek adeta mayın tarlasında gezinmek gibiydi. Şarap üreticileri, şişeleri paramparça eden bu görünmez güce anlam veremediği için ona "Şeytanın Şarabı" adını vermişti. Do...