ArkheDijital

  Bir kadının yazabilmesi için neye ihtiyacı vardır? Yetenek, eğitim, iyi bir fikir, güçlü bir hayal gücü… Bunların hepsi elbette önemlidir. Peki çalışabileceği bir masa, kapısını kapatabileceği bir oda ve kimseye hesap vermeden kullanabileceği bir zaman? Ya kendi hayatını sürdürebilecek kadar para? Virginia Woolf, 1928 yılında Cambridge Üniversitesinin kadın öğrencilerine verdiği iki konferansta bu soruların peşine düşer. Bir yıl sonra yayımlanan Kendine Ait Bir Oda ( A Room of One's Own ), bu konuşmalardan doğar. Woolf'un çıkış noktası kadınlar ve edebiyattır; fakat  kısa sürede edebiyatın sınırlarını aşar. Bir kadının düşünmesi, yazması ve kendi yeteneğini geliştirmesi için nasıl bir hayatın mümkün olması gerektiğini sorgular. Woolf'un cevabı son derece somuttur: Bir kadının yazabilmesi için parası ve kendine ait bir odası olmalıdır. İlk bakışta basit görünen bu ihtiyaçlar, aslında yüzyıllardır kadınların önüne konulan engellere yöneltilmiş güçlü bir itirazdır. Woolf, k...

What does a woman need in order to write? Talent, education, a good idea, a powerful imagination... All of these are certainly important. But what about a desk to work at, a door she can shut, and time she can use without having to answer to anyone? And what about enough money to sustain her own life? In 1928, Virginia Woolf pursued these very questions in two lectures delivered to women students at Cambridge University. Published a year later, A Room of One's Own emerged from these talks. Woolf’s starting point is women and literature; yet it quickly transcends the boundaries of literature. She questions what kind of life must be possible for a woman to think, write, and develop her own talent. Woolf's answer is remarkably concrete: For a woman to write, she must have money and a room of her own. These needs, which appear simple at first glance, are in fact a powerful objection to the barriers placed in front of women for centuries. In the book, Woolf takes the reader to a f...

It is natural to believe what we see. But what if what we see is only part of the truth? What happens when we cannot step outside our own perspective, when we make no effort to understand what other people see? Perhaps the real question is not so much what we see, but how firmly we believe that what we see is the whole of reality. José Saramago's Blindness follows these questions into unsettling territory. One day, a man waiting at a red light while driving suddenly loses his sight. Yet his blindness is unlike the darkness we might expect; everything disappears into a sea of white light. Soon, others begin to experience the same condition. An unexplained epidemic spreads, and the foundations of social life begin to crumble. Saramago does not explain the cause of the epidemic. He offers no scientific account of the disease, nor does he confine the story to the familiar boundaries of a disaster novel. What interests him is how people behave when the rules of the world they know begi...

Bir insanın gördüğüne inanması doğaldır. Peki ya gördüğü şey, gerçeğin yalnızca bir parçasıysa? Kendi bakış açımızın dışına çıkamadığımızda, başka insanların gördüklerini anlamaya çalışmadığımızda ne olur? Belki de asıl mesele, neyi gördüğümüzden çok, gördüğümüzün bütün gerçeklik olduğuna ne kadar inandığımızdır. José Saramago'nun Körlük romanı, bu soruların peşinden gider. Bir gün, araba kullanırken kırmızı ışıkta bekleyen bir adam aniden görme yetisini kaybeder. Fakat onun körlüğü alışıldık karanlık değildir; her şey beyaz bir ışığın içinde kaybolur. Ardından bu durum başkalarına da yayılmaya başlar. İsimsiz bir salgın, kısa sürede toplumsal hayatı altüst eder. Saramago bize salgının nedenini açıklamaz. Hastalığın bilimsel bir çözümlemesini yapmaz ya da olayları alışılmış bir felaket romanının sınırları içinde tutmaz. Onun ilgilendiği şey, insanların bildikleri dünyanın kuralları ortadan kalktığında nasıl davranacaklarıdır. Çünkü bazen bir toplumun gerçek yüzünü görmek için yeni...

A human being wants to know themselves. They try to understand why they think this way, why they make the same mistakes, and why they can never truly be happy. They replay what happened to them over and over in their mind; they speak the words they failed to say, calculate the outcomes of decisions they never made, and wander through lives that have not yet been lived. While doing all this, they believe they are getting closer to themselves. What if the exact opposite is happening? What if the time we spend trying to understand ourselves causes us to drift away from our own lives? What if, while trying to decipher the meaning of everything we experience, we miss the experience itself? Have we grown accustomed to analyzing an emotion rather than living it, pondering the possibilities of a decision rather than making it, and questioning what a life means instead of simply being inside it? Fernando Pessoa’s The Book of Disquiet stands precisely at such a place. This is not a book that te...

İnsan kendini tanımak istiyor. Neden böyle düşündüğünü, neden aynı hataları yaptığını, neden bir türlü mutlu olamadığını anlamaya çalışıyor. Başına gelenleri zihninde tekrar tekrar oynatıyor; söyleyemediklerini yeniden söylüyor, vermediği kararların sonuçlarını hesaplıyor, henüz yaşanmamış hayatların içinde dolaşıyor. Bütün bunları yaparken kendisine yaklaştığını sanıyor. Peki ya tam tersi oluyorsa? Kendimizi anlamak için harcadığımız zaman, kendi hayatımızdan uzaklaşmamıza neden oluyorsa? Yaşadığımız her şeyin anlamını çözmeye çalışırken o şeyin kendisini kaçırıyorsak? Bir duyguyu yaşamak yerine onu incelemeye, bir kararı vermek yerine ihtimallerini düşünmeye, bir hayatın içinde bulunmak yerine o hayatın ne anlama geldiğini sorgulamaya alışmışsak? Fernando Pessoa'nın Huzursuzluğun Kitabı tam da böyle bir yerde duruyor. Bize ne yapmamız gerektiğini söyleyen bir kitap değil bu. Daha çok, insanın kendi zihninin içinde nasıl bir dünyaya dönüşebildiğini gösteriyor. Üstelik bu dünyadan...

The more flawlessly a person plays the roles assigned by civilization, the more "normal" and "happy" they are considered. Waking up at fixed hours in the morning, walking in designated directions on the streets, rushing to the comfort of safe homes in the evening... Life is like a machine ticking away smoothly within the sterile walls woven by bourgeois morality. But what about those who refuse to be crushed by the gears of that machine, those who hear the wild howling of a wolf deep within the corners of their souls? Hermann Hesse’s masterpiece Steppenwolf is precisely the tragic and harrowing story of these irreconcilable souls the " Steppenwolves" that the bourgeois world cannot domesticate. The protagonist of the novel, Harry Haller, is a man caught between two worlds: one part of him is a refined intellectual who loves music and books; the other is a wild wolf roaming alone across the steppes, loathing the hypocrisy and false comfort of society. Har...

  İnsan, medeniyetin ona biçtiği rolleri ne kadar kusursuz oynarsa o kadar "normal", o kadar "mutlu" sayılır. Sabahları belli saatlerde uyanmak, sokaklarda kurallara uygun yürümek, akşamları güvenli evlerin konforuna koşmak... Hayat, burjuva ahlakının ördüğü bu steril duvarlar arasında tıkır tıkır işleyen bir makine gibidir. Peki ya o makinenin dişlileri arasında ezilmeyi reddeden, ruhunun bir köşesinde insandan çok bir kurdun vahşi ulumasını duyanlar? Hermann Hesse’nin başyapıtı Bozkırkurdu ( Der Steppenwolf ), tam da bu uzlaşmaz ruhların, yani burjuva dünyasının evcilleştiremediği " bozkırkurtlarının" trajik ve sarsıcı hikayesidir. Romanın kahramanı Harry Haller, iki arada bir derede sıkışıp kalmış bir adamdır: Bir tarafı entelektüel, müziğe ve kitabı seven ince ruhlu bir insan; diğer tarafı ise toplumun yalancılığından, sahte konforundan nefret eden, bozkırlarda yalnız başına koşan vahşi bir kurt. Harry, modern hayatın o "saygıdeğer" vatand...