ArkheDijital

Sometimes a person cannot fit into the narrow molds of the era they live in. Mevlana Celaleddin Rumi was one of those people. That long migration starting from Balkh in the 13th century and stretching to the steppes of Anatolia, to Konya, was not merely a geographical relocation. He was a scholar raised alongside his father, Bahaeddin Veled, under the rigid, rote, and dogmatic discipline of the madrasas. Yet, life opened a completely different ledger before him. The name of that ledger was Shams. That encounter intersecting in the dusty streets of Konya created a shock that transcended the knowledge written in books. Seeing his own inner void and truth in the mirror of Shams, Mevlana was no longer just a madrasah teacher from that day on. He transformed into a dervish who took up the pen, heard the lament of the universe in the breath of the ney, and found his own axis in the Sema. That loss and quest within Shams drove him to write the greatest verses in the world. What made him great...

Bazen insan, yaşadığı çağın dar gelen kalıplarına sığamaz. Mevlana Celaleddin Rumi' de öyle biriydi. 13. yüzyılda Belh'te başlayıp Anadolu'da, Konya'ya uzanan o uzun göç,  haritada bir yer değiştirmeden ibaret değildir. Babası Bahaeddin Veled’in yanında, medreselerin o katı, ezberci ve kuralcı disipliniyle yetişmiş bir alimdi o. Fakat hayat, onun önüne başka bir defter açtı. O defterin adı Şems’ti. Konya’da kesişen o yolculuk, kitaplarda yazan bilgilerin ötesine geçen bir sarsıntı yarattı. Şems’in aynasında kendi içindeki boşluğu ve hakikati gören Mevlana, o günden sonra sadece bir medrese hocası olmadı. Kaleme sarılan, neyin nefesinde kâinatın sızısını duyan, semada kendi eksenini bulan bir dervişe dönüştü. Şems’teki o kayıp ve arayış, onu dünyanın en büyük mısralarını yazmaya itti. Onu büyük yapan şey, zıtlıkları aynı noktada buluşturabilmesiydi. Bir yandan aklın inceliklerini bilecek kadar ilim sahibi, diğer yandan "Ne olursan ol, yine gel" diyerek kapıyı h...