Belli bir yaşa geldiğinde, sanki doğanın kanunuymuş gibi önüne bir "yapılacaklar listesi" uzatırlar. Okul biter bitmez iş, işten hemen sonra evlilik, ardından ev, araba ve o meşhur "çocuk" maddesi... Hayat sanki bir Super Mario oyunuymuş gibi, her aşamayı sırayla tamamlayıp bir sonraki level'a geçmek zorundaymışsın gibi bir toplumsal mutabakat vardır ortada. Sana sunulan yolun dışına çıkıp başka bir yöne saptığında ise kıyamet kopmaz ama ondan daha sinir bozucu bir şey olur: Gizli bir acıma duygusu. Kendi başına yaşamayı seçmek, çevrendekilerin gözünde çoğu zaman "İstedin ama kimseyle yürümedi, evlendin ama olmadı ayrıldın, yalnız kaldın, çocuğun yok; demek ki bir şeyler eksik" anlamına gelir. İşin en komik, aynı zamanda en sinir bozucu tarafı da şudur: Kendi hayatlarının kusursuzluğunu akılları sıra "nazar değmesin" kılıfının ardına saklarken sana da o zavallı, dışlanmış rolünü biçmekten geri durmazlar. Oysa belki de kendileri, kendilerine...
ArkheDijital | A Mind Diary