İnsanın elindekinin kıymetini bilmesi için o şeyin elinden kayıp gitmesi mi gerekir? Gözümüzün önünde duran, her gün dokunduğumuz, kokusunu aldığımız ya da yalnızca orada olduğunu bildiğimiz şeyler bir süre sonra zihnimizde görünmez hâle gelir. Buna ne derseniz deyin; ister alışkanlık, ister konforun yarattığı uyuşukluk, isterse insanın kendine özgü nankörlüğü... Gerçek şu ki, varlık çoğu zaman insanı kör eder; yokluk ise keskin bir bıçak gibi, acısıyla başa çıkılması zor bir boşluk bırakır. Hayatımızdaki en sıradan ayrıntılar bile her şey yerli yerindeyken birer dekora dönüşür. Varlıklarını bildiğimiz için onları fark etmeyiz. Zihin, enerji harcamamak adına değişmeyen şeyleri arka plana iter. "Zaten orada, yarın da orada olacak" varsayımı, bu büyük körlüğün temelidir. Oysa o parça eksildiği anda, geride kalan boşluk bütün ihtişamıyla ortaya çıkar. Bir zamanlar fark etmediğimiz şey, şimdi bütün dikkatimizi kendine çeker. Çünkü insan çoğu zaman var olanı değil, eksilenin bır...
ArkheDijital | A Mind Diary