Sesin birden yükseldiği, ellerinin istemsizce sıkıldığı, birkaç saniye önce önemsiz görünen bir olayın içinde kendini kaybettiğin o anı bilirsin. Sanki ortada devasa bir mesele varmış gibi bir anda patlar. Sonra öfke yavaşça çekilip yerini sakinliğe bıraktığında insan kendi kendine sorar: “Ben neden bu kadar tepki verdim?” Çoğu zaman mesele, o an bardağı taşıran son damla değildir. Bardağın ne zamandır dolduğunu fark etmemiş olmamızdır. Söylenmeyen sözler, görmezden gelinen kırgınlıklar, ertelenen itirazlar, kabul etmek zorunda kaldığımız küçük haksızlıklar… Her biri zihnimizin bir köşesinde yer edinir. Sonunda önemsiz görünen bir ayrıntı, aslında çok daha büyük bir duygusal yükün kapısını açar. Fakat öfke her zaman birikmiş kırgınlıkların sonucu değildir. Bazen beklenmedik bir tehdit, haksızlık, engellenme ya da sınır ihlali karşısında aniden ortaya çıkar. Bazen de yorgunluk, stres ve fiziksel rahatsızlık gibi etkenler, normalde daha kolay yönetebileceğimiz bir duruma verdiğimiz...
ArkheDijital | A Mind Diary