İnsanın elindekinin kıymetini bilmesi için o şeyin elinden kayıp gitmesi mi gerekir? Gözümüzün önünde duran, her gün dokunduğumuz, kokusunu aldığımız ya da yalnızca orada olduğunu bildiğimiz şeyler bir süre sonra zihnimizde görünmez hâle gelir. Buna ne derseniz deyin; ister alışkanlık, ister konforun yarattığı uyuşukluk, isterse insanın kendine özgü nankörlüğü... Gerçek şu ki, varlık çoğu zaman insanı kör eder; yokluk ise keskin bir bıçak gibi, acısıyla başa çıkılması zor bir boşluk bırakır.
Hayatımızdaki en sıradan ayrıntılar bile her şey yerli yerindeyken birer dekora dönüşür. Varlıklarını bildiğimiz için onları fark etmeyiz. Zihin, enerji harcamamak adına değişmeyen şeyleri arka plana iter. "Zaten orada, yarın da orada olacak" varsayımı, bu büyük körlüğün temelidir. Oysa o parça eksildiği anda, geride kalan boşluk bütün ihtişamıyla ortaya çıkar. Bir zamanlar fark etmediğimiz şey, şimdi bütün dikkatimizi kendine çeker.
Çünkü insan çoğu zaman var olanı değil, eksilenin bıraktığı acıyı hisseder. Sahip olduğumuz anlar, eşyalar, insanlar bir süre sonra zihnimizde sıradan birer veriye dönüşür; sanki hayatın doğal dekorunun parçalarıdır. Nefes alırken havaya ne kadar minnettarız? Kaçımız durup "Ne kadar kıymetli bir şey bu," diye düşünür? Oysa nefesin değerini çoğu zaman ancak kesintiye uğradığında fark ederiz.
Belki de asıl mesele budur: Varlığın içindeyken onun değerini görebilmek. Çünkü değer bilmek, yalnızca kaybın ardından gelen pişmanlıkla öğrenilmemeli. Her şeyin bir gün değişebileceğini, hiçbir şeyin sonsuza kadar aynı kalmayacağını hatırlamak, elimizdekine başka bir gözle bakmamızı sağlayabilir.
İnsan, elindekinin kıymetini anlamak için illa onu kaybedip geride kalan boşluğa bakmak zorunda mı? Belki de asıl körlüğümüz, kaybetmeden görebileceğimiz şeyleri ancak yokluklarıyla tanımamızdır.

Yorumlar
Yorum Gönder