İnsanın suyla olan ilişkisi, sadece hayatta kalma çabasından ibaret değildir; su, aynı zamanda medeniyetlerin etrafında kurulduğu, inançların şekillendiği ilk ve en kadim hafızadır. UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde yer alan Bath , bu hafızanın en somut ve büyüleyici kanıtıdır. İngiltere’nin güneybatısındaki Somerset vadisinde, yer altından binlerce yıldır hiç durmaksızın kaynayan o sıcak suların etrafına kuruludur.
Keltler döneminde burası, doğanın ruhuna ve suyun iyileştirici gücüne adanmış kutsal bir alandır. Ancak asıl büyük dönüşüm Romalıların bölgeye gelmesiyle yaşanır. Romalılar, bu sıcak su kaynağının etrafına sadece bir banyo kompleksi değil, tanrıça Sulis Minerva’ya adanmış muazzam bir tapınak ve havuz sistemi inşa ederler. Onlar için bu sular, yalnızca fiziksel bir arınma aracı değil, tanrılarla insan arasında kurulan kimyevi ve ruhani bir köprüdür.
Yüzyıllar geçip Roma imparatorluğu çekildiğinde bile Bath yok olmadı; aksine, orta çağın karanlığından süzülerek Georgia dönemi mimarisinin taş yapılarıyla yeniden doğdu. Şehir bugün dışarıdan bakıldığında kusursuz bir 18. yüzyıl İngiliz aristokrasi rüyası gibi görünür; Jane Austen romanlarının o kibar sokaklarını ve sakin yürüyüş yollarını hatırlatır.
Bath, insanlığın "şifa bulma" ve "iz bırakma" hikayesinin taştan ve sudan izidir. Keltlerin pagan ritüellerinden Roma’nın mermer havuzlarına uzanan bir yolculuktur.Suyun ve zamanın insan eliyle nasıl birleşebileceğinin en güzel hikayesidir.
Yorumlar
Yorum Gönder